Ucieczki Alicji Capone

Koniec przygód, koniec wolności. Mojemu najukochańszemu grozi eksmisja od mamuńci, która sprowadza sobie swoją mamuńcię, a z dwoma nawet największy maminsynek i pieszczoch nie wytrzyma. Zagłaszczą na śmierć.

Tak się cieszyłam na ten urlop. Oczywiście jechałam z Żarkiem, z którym działamy na zasadzie bumerangu. Jeśli ja go rzucam, to wracam do niego; jeśli on mnie, to on wraca do mnie. Podróż pociągiem przebiegała jak za słusznie minionych czasów.

Chyba nie posiadam pionu moralnego, ani kręgosłupa, bo znów się załamałam i przyjęłam marnotrawnego pod swój dach i kołderkę. Ale jestem bardzo ciekawa, która z was by nie przyjęła, jakby na przeprosiny przyniósł bilety na rejs promem Stena Baltica do Karlskrony i z powrotem? Widzicie, nie ma takiej!

Jedna z moich prababek była podobno czarownicą. Umiała tak zwanym „złym spojrzeniem uroczyć”. Kiedy - na przykład - sąsiadka chwaliła się swoim dzieckiem... natychmiast przytrafiała mu się jakaś choroba.

Jestem głupsza od musztardy i nic na to nie poradzę. Same wiecie, że Mała, Puchatka, Słodyczka, czy jak ją kto nazywa (bo żeńskie narządy rozrodcze jakoś nikomu się z nią nie kojarzą) zawsze stoi w parze z sercem po drugiej stronie barykady niż rozum.

Dłużej tego nie wytrzymam, jakem Ala Capone. Trzeba się jakoś potwora pozbyć, zanim zeżre całkiem moje poczucie własnej wartości i wydali je jako kolejną porcję nawozu użyźniającą jego ego. Fajnie mi się napisało, nie?

Pamiętacie tego strażnika miejskiego i mojego? Wysyłają go na kursy do Berlina i ja jadę z nim. Zanim się zaczną spędzimy dwa cudowne dni w tropikalnym raju 60 km od stolicy.

Tym razem urządziła mnie mamusia. Wymyśliła, że jestem za gruba (jakby ona była chudsza) i załatwiła mi "za grosze" sanatorium.

Cholera, cholera, cholera! Nie ma możliwości, żebym zmądrzała. Zadzwonił dupek raz – odłożyłam słuchawkę, zadzwonił drugi – odłożyłam, za trzecim się zlitowałam i usłyszałam:
- Aluś, tak nam było dobrze, brakuje mi ciebie.