Mąż od zawsze mówi mi, że jestem gruba

Autor pracy

Mam 32 lata. Mam dwójkę dzieci: 12 lat Pawełek i Krzysiu 7 lat. To moje dwa skarby, nadające sens mojemu życiu. To dla nich budzę się codziennie rano i dziękuję Bogu za kolejny dzień z nimi. Mam 170 cm wzrostu i ważę 83 kg, czyli jak mój mąż mówi jestem gruba (rozmiar na chwilę obecną noszę 44-46). Ale pomimo tego, że jestem gruba, mam ładną śniadą cerę, piękne bielutkie i zdrowe ząbki i podobno cudne zielone oczy. Jestem niesamowicie wesoła i zawsze uśmiechnięta. Wzięłam udział w konkursie, ponieważ chcę wygrać tą sesję zdjęciową... bo zawsze o takiej marzyłam. Poza tym chcę... aby mąż zobaczył mnie w innym świetle, piękną ubraną... z profesjonalnie wykonanym makijażem, aby zobaczył że tą Panią ze zdjęć ma w domu na co dzień... a tego nie widzi, nie docenia. Jego typ to wysuszone laski, z blond włosami i długimi nogami. Chcę mu pokazać, że to tylko oprawka, że tak naprawdę brunetki przy kości mają też dużo seksapilu w sobie, też mogą być zauważone przez kogoś, a nie wciąż wytykane i pokazywane palcami. Poza tym pracuję jako fakturzystka w dużej firmie, uwielbiam jeździć na nartach, pływać, jeść naleśniki z dżemem... co widać na dołączonych zdjęciach. Interesuję się historią i kulturą Włoch, uczę się języka - stało się to moją ogromną pasja. Poza tym motoryzacja i piłka nożna. To chyba tyle o mojej skromnej osobie.

Mój mąż od zawsze mówi mi, że jestem gruba. Jest mi z tego powodu przykro, jednak przyzwyczaiłam się i teraz podchodzę do tego często udając, że nie słyszę.

Zabawnie jest wtedy gdy ZAWSZE idąc gdzieś w gości jest poczęstunek. Są pyszne sałatki, wędlina i ciasto. Siedzimy, gadamy, wszyscy się częstują... a gdy ja sobie coś nakładam, to od razu słyszę, że jest mi to niewskazane, nie powinnam o tej porze jeść... że dobrze by mi zrobiło gdybym tego ciasta nie jadła. Mówi to na głos, nie zważając na nikogo. Wtedy ja nabieram sobie porcję razy 2 lub 3... i jem z wielkim smakiem mówiąc, że nie stoi to na stole dla ozdoby... a jemu jest głupio.

Niezapomnianym jednak dla mnie przeżyciem związanym z jedzeniem jest pewna historia. W tamtym roku byłam we Włoszech, zostałam zaproszona na kolację przez ludzi, u których pracowałam, do eleganckiej restauracji w Rzymie. Była piękna. Nie znałam jeszcze wtedy języka, więc Pani Maria zaproponowała, że zamówi mi specjalność szefa kuchni i w ogóle największy przysmak we Włoszech. Zgodziłam się bez wahania. Po 15 minutach kelner przynosi mi półmisek a na nim...Jezu!...różowa... czy fioletowa... czy bordowa - nie chcę tego nawet pamiętać - ośmiornica...Masakra, pomyślałam. Przyłożyłam chusteczkę do ust, bo zbierało mnie na wymioty, ale tak nie wypada pomyślałam. Co robić? Podpatrzyłam jak oni to kroją i jak się tym delektują, to było straszne. Nie mogłam patrzeć na ten talerz. Wzięłam nóż, ukroiłam... nie wiem czy nogę jedną z wielu... czy głowę, ukroiłam kawałek i włożyłam do ust, przerzucałam to z policzka na policzek, połykając od razu cały kawał, popijając winem... żeby tylko nie poczuć smaku i zapachu...i tak zjadłam - to znaczy - połknęłam z pięć kawałków i... stało się to, co się stać miało....paw!... w eleganckiej restauracji, porażka... pomyślałam. Od tej pory moi państwo już nigdy nie zabierali mnie do restauracji. Dziś się z tego śmieję... ale wtedy do śmiechu mi nie było.

foto: ze źródeł M. Kozioł