Upalna przemiana

Generalnie lubię spędzać lato w mieście - tak jest od lat, odkąd tylko wpakowałam się w korporację i jako "najmłodsza stażem" dawałam się rolować "starszym" względem urlopu; kiedy z niej wyszłam - z lekka od lata w mieście byłam uzależniona, tak jakoś zostało do tej pory.

Nie planuję szumnych wakacji na Karaibach, bo nie znoszę tłumów na plaży - a dla mnie odpoczynek to przestrzeń i cisza, niekoniecznie w najmodniejszych zakątkach świata. Nie mówię - "za korporacji" miałam zupełnie odmienne zdanie, ale było to jakieś jedenaście lat temu, więc co tu gadać - byłam inna, miałam inne plany, pragnienia, marzenia, priorytety, systemy wartości.

Bywało, że do "koncernowej" pracy wychodziłam z samego rana - zakuta w garsonkę, grzeczną bluzkę, pończochy, zakryte buty na wysokim obcasie (na bieliznę firmowy dress code się nie zawziął). Wracałam wieczorem - i tyle było z upału. W innej - bardzo luzackiej firmie - ubiór był dowolny, ale czas pracy jak wcześniej - zatem nie odczuwałam upału. W ubiegłym roku lato było chłodne i raczej deszczowe, a ja stałam się wolna od pętli etatu - nie posmakowałam więc przybytku dodatniej temperatury. Dopiero w tym roku - zupełnie z zaskoczenia, gdyż nie zapoznaję się z prognozą pogody - lipiec pokazał mi, co potrafi. Pierwsze dni żaru z nieba potraktowałam z przymrużeniem oka. Przystąpiłam do rozmaitych (wcześniej odkładanych) prac - w tym do mycia okien w mieszkaniu. Łaziłam na długie spacery, dziwowałam oblężeniu wszelkich basenów, telewizyjnym relacjom z plaż.

Wczoraj jednakże z trudem wlazłam na trzecie piętro budynku pofabrycznego, co prawda taszcząc półtora litra wody i pudło pięciokilogramowe z babskimi drobiazgami - moje ciało samo zatrzymywało się na półpiętrach i wołało o litość. Kiedy zrobiłam, co miałam zrobić - wbrew wszelkiej logice pognałam na pizzę. Jaki upał? Jestem głodna! Lokal nie był opuszczony, chętnych na smakowitości było sporo. Tylko, że w połowie jedzenia poczułam się jak smok, który zaraz pęknie. Smok, który przeżarł sam siebie. Smok, z którego zaraz wyprawią zdobny gobelin. Ślimacząc się do domu - miałam wrażenie, ze wlokę za sobą ogromny ogon. Nie zdziwiłam się, gdy nagle wyludniły się ulice.

Tylko najodważniejsi spoglądali na przemarsz smoczycy ze swych okien, która omal nie legła w ukropie na pasach. Pchana przez siłaczy - cudem przemknęła przez kamieniczną bramę - po to, by złożyć swój cielec w cienistej cudowności. Przez przypadek spiła wodę z dopiero co odkrytego strumienia. Zetrze ślady swych łap z wielkiego nabrzeżnego kamienia. Nigdy nie odkryją kto wyżłopał źródło jeszcze nie wpisane do rejestru miastowego mienia.