Szata zdobi Puszystą

Czy znasz to? Wchodzisz do sklepu, z błyskiem w oku dostrzegasz sukienkę, myślisz, jak zjawiskowo mogłabyś w niej wyglądać, a za chwilę z dużym rozczarowaniem stwierdzasz, że dostępne rozmiary kończą się na 42, a Ty akurat mieścisz się w 44 albo w 46.

Ale nie dajesz szybko za wygraną. Pytasz ekspedientkę o większy rozmiar. Niestety nie ma. Ten wzór produkowany jest tylko do rozmiaru 42. „Projektantowi zabrakło kreatywności?” – myślisz logicznie mimo ogarniającej Cię frustracji. Nadal jesteś jednak wytrwała. Masz przecież niezbywalne prawo do bycia dobrze ubraną i korzystnie wyglądającą kobietą! Przypominasz sobie, że całkiem w pobliżu znajduje się sklep dla puszystych. Szybkim krokiem gwarantującym ekspresowe spalanie kalorii udajesz się w jego stronę.

Ciuchy wprawdzie są, nawet w wielu dużych rozmiarach, ale albo ich ceny przyprawiają Cię o szybsze bicie serca albo ich krój i fason całkowicie Tobie nie odpowiada. Przymierzasz, przymierzasz i widzisz, a lustra w przymierzalniach są przy źle dobranym oświetleniu bezlitosne, że o tych ciuchach nie możesz powiedzieć: ”Leżą na mnie jak ulał. Wyglądam w nich świetnie”. Nie chcesz się przecież sama postarzyć o 10 albo 15 lat. Robią to już przecież dodatkowe kilogramy. Nie chcesz też wydać Twoich ciężko zarobionych pieniędzy, których nie jest przecież aż tak dużo, abyś mogła nimi szastać na prawo i na lewo na atrakcyjny, ale bardzo drogi element garderoby. Niestety problem szklanego sufitu Ciebie w dalszym ciągu dotyczy.

Co Ci zatem pozostaje? Kto Cię uratuje od całkowitego zwątpienia w to, że możesz być ubrana modnie, za przystępną cenę i zgodnie z Twoim typem sylwetki? Kto podbuduje Twoją samoocenę w tym istotnym obszarze? Chwała niech będzie słynnym stylistkom brytyjskim Trinny Woodal i Susannah Constantine za ich wkład w tworzenie wizerunku atrakcyjnej kobiety ubranej stosownie do swojej figury! Za wytrwałe przekonywanie kobiet, że nie ma złych rozmiarów, gorszych figur i że duża pupa nie jest wcale gorsza od małej, a małe piersi brzydsze od większych. Za ułatwienie wielu kobietom określenia typu swojej figury, za dokładne opisanie figur kobiecych o kształcie klepsydry, dzwonu, kielicha, wazonu, rożka czy kolumny w książce „Księgi kobiecych sylwetek”. Za podnoszenie samooceny wielu kobiet uginających się ciężko pod wyśrubowanym nierealnym wzorcem kobiecego piękna. Za przepoczwarzanie zakompleksionych kobiet w świadome swego wdzięku motyle. I wreszcie za docenienie piękna Polek, z którymi mogły się spotkać podczas swojego pierwszego pobytu w Polsce 11 czerwca bieżącego roku. Zainteresowane odsyłam do „Wysokich Obcasów” z soboty 26 czerwca, do artykułu „Lizak na szpilkach”. W przypadku pojawienia się wątpliwości co do własnych walorów zewnętrznych należy bezzwłocznie zacząć czytać wskazany powyżej artykuł!

Refleksja na temat kompleksów: chociaż wszelkie uogólnienia nie oddają trafnie istoty rzeczy, to jednak mogę się tutaj pokusić o stwierdzenie, że kompleksy to niestety przypadłość przede wszystkim kobieca. Wielokrotnie korzystając z różnych basenów dokładnie obserwowałam zachowania kobiet i mężczyzn. Widziałam panów z pokaźnym brzuszkiem, którzy zadowoleni paradowali dumnie po obiekcie, nie kryli się bądź nie przemykali chyłkiem tylko dlatego, że ich sylwetka daleko odbiegała od obowiązującego kanonu piękna. Kiedy kobiety zaczną w ten sposób traktować siebie? Kiedy przestaną się wreszcie porównywać do gloryfikowanych wszędzie wyidealizowanych sylwetek?

Marzy Ci się też, żeby ekspedientki pracujące w sklepach odzieżowych posiadły pewną miarę wiedzy o rodzajach kobiecych sylwetek, żeby mogły profesjonalnie doradzić każdej klientce, a nie tylko tej, która odpowiada ideałom pięknej sylwetki lansowanej przez 24 godziny na dobę w mass mediach, nie tylko tej, która bez problemu mieści się w 36 albo 38.
Nawiasem mówiąc polska wersja Trinny i Susannah mogłaby być też niezła.