Samoakceptanza

Jestem reprezentantką rozmiaru trzydzieści osiem i mam w głowie kilka rzeczy, którymi chciałabym się z Wami podzielić. Oczywiście początek jest z lekkim przymrużeniem oka ponieważ zaczęłam od rozmiaru. Dlaczego?

Droga puszysta kobieto... nie traktuj nigdy Siebie i Swego ciała po macoszemu. Ty jesteś ważna i Twoje ciało też. Zaopiekuj się Sobą i zaopiekuj się Nim. Zrób to troskliwie i z czułością. Dbaj o zdrowe odżywianie, kondycję fizyczną i znajduj czas na odpoczynek oraz spontaniczną zabawę.

Każda wiara czyni cuda. Wystarczy uwierzyć, że piękno jest silniejsze od kalendarza i wagi - i już staje się cud. Patrzysz w lustro i gadasz sama do siebie: mam wystający brzuch, wielkie pośladki i grube uda. Ta cała puszystość to tylko mydlenie oczu samej sobie. Jestem gruba i już! - Stop! Tu właśnie się mylisz. Jesteś piękna.

Zanim zaczęłam kochać siebie samą, myślałam, że jak będę dbała tylko o dobro innych, czasami nawet krzywdząc siebie, to kiedyś ktoś to doceni i... będę szczęśliwa...

Pewien mój znajomy mawiał: „Mówmy o sobie dobrze, bo nikt nie zrobi tego z takim przekonaniem.” Aż chciałoby się dorzucić, przecież nikt nie zna nas tak dobrze jak my sami.

Puszyste babeczki rosną nie tylko na drożdżach. Dzieje się tak również od spełnionych życzeń. Nieważne, czy wnuczek życzy zdrowia i szczęścia, ważne, żeby ono było.