Kobieta & Film

Właśnie zastanawiałam się, jak zacząć tę recenzją, kiedy rzuciłam okiem na okładkę tygodnika „Wprost”. A tam takie zdanie: „Dlaczego aż tylu Polaków nie jest w stanie zaakceptować odmienności”. Z taką samą refleksją w głowie wychodziłam z kina po obejrzeniu Sali samobójców, filmu, o którym chcę tu napisać kilka słów.

Jak bardzo może zmylić złe tłumaczenie oryginalnego tytułu filmu przekonujemy się, oglądając dokument biograficzny, którego bohaterem jest jeden z najwybitniejszych współczesnych kreatorów mody – Yves Saint Laurant. Nie wiem, co kieruje tłumaczami w takich przypadkach, ale tym razem błąd świadczy jedynie o niezrozumieniu istoty filmu – przez tłumacza, dystrybutora bądź inną osobę odpowiedzialną za efekt ostateczny. A jaki jest ów efekt ostateczny? W polskiej wersji mamy film: Szalona miłość – Yves Saint Laurent. W oryginale zaś: Yves Saint Laurent - Pierre Bergé, l'amour fou. Różnica jednego nazwiska. Drobnostka? Nie w tym przypadku.

Dziki Zachód. Małe miasteczko. Ona i On (i jeszcze jeden On). I oczywiście na dokładkę ten zły. Wszystko jak w starym dobrym westernie. I to dosłownie, bo najnowszy film braci Coen to remake opartego na powieści Charlesa Portisa (1968) filmu Prawdziwe męstwo (reż. Henry Hathaway, 1969). Choć historia jest znana, a konwencja westernu zdaje się nie pozostawiać wiele miejsca na autorskie rozwiązania, to film Coenów oczarowuje świeżością.

Oliver Linovsky (w tej roli Paweł Szajda) – utalentowany pianista u szczytu sławy – przyjeżdża do Wrocławia, gdzie ma rozpocząć europejskie tournée. Na sali wypełnionej po brzegi, w chwili, kiedy popłynąć mają pierwsze dźwięki koncertu, Oliver decyduje się na odważny, wręcz desperacki krok. Ucieka, nie odegrawszy ani jednej nuty.

Tytuł, opis, plakat Anioła nad morzem – wszystko to zasugerowało mi lekki i pogodny charakter filmu. Zmyliło mnie błękitne morze, zmyliły gorące marokańskie klimaty, a przede wszystkim zmyliła mnie zapowiedź tajemnicy, która miała bezpowrotnie zmienić życie 12-letniego Louisa – głównego bohatera filmu. Mylnie założyłam, że owa tajemnica to niespodzianka, prezent, który sprawi, że dalsze losy chłopca ułożą się we wspaniałą przygodę. Jakże się myliłam…

Choć nagrany w kolorze, najnowszy film Marcina Wrony to – jak dla mnie – film czarno-biały. Dosłownie, bo kolorystyczna asceza i jednolita szaro-beżowa tonacja sprawiają, że „Chrzest” ogląda się jak czarno-białą produkcję.