Anka Wierzba

Kiedy jako dziesięciolatka postanowiłam zostać Indianką, zbierałam indycze pióra i w mozole szyłam sobie pióropusz, a były to czasy, kiedy przepiękne gadżety pasmanteryjne nie były dostępne, a moje umiejętności krawieckie pozostawiały też sporo do życzenia.

Święto zmarłych rok rocznie skłania mnie do zadumy nad życiem tych co odeszli, szczególnie czułam to po śmierci mych najbliższych, kiedy pierwszy raz szłam we wszystkich Świętych na grób taty, czy babci. Co roku przez tydzień poprzedzający ten dzień ustawiam sobie w domu ołtarzyk przodków, przygotowuję go specjalnie, ustawiam oprawione w ramki zdjęcia taty, babci, drugiej babci, dziadków, wujków, koleżanek, a potem każdego wieczoru zapalam na nim świeczki, rozmyślam o nich, o tym co dla mnie zrobili, jak mnie ukształtowali, jakie było ich życie?

Przegrałam. A byłam pewna, że wygram. Wierzyłam w to, modliłam się, ufałam i wszystko na nic. Byli lepsi. Stoję twarzą w twarz ze swoją porażką i mina mi rzednie. Jak żyć, kiedy chcąc nie chcąc musiałam pogrzebać nadzieję.

Zrównoważyć radość z życia i akceptację śmierci to jest prawdziwa harmonia. Kiedy piszę, czy mówię o śmierci budzę lęki moich bliskich. A przecież mało jest tak oczywistych rzeczy w życiu jak śmierć. Wszyscy umrzemy i nasza wola w tej sprawie nie ma znaczenia.

Kto jeszcze dziś pamięta czym jest cnota? Nie chodzi o delikatną część w obrębie kobiecej płci, która rezerwowana bywa dla męża, jak atrakcyjny zafoliowany prezent, którego na pewno nikt wcześniej nie oglądał. Pytając o cnotę mam na myśli dawną grecką Arete – szlachetność, wspaniałomyślność, trwałość w czynieniu i rozsiewaniu wokoło dobra.

Jesień to czas , kiedy drzewa obnażają swoje konary, a liście optymizmu i rozbawienia opadają z ludzi, nierzadko odsłaniając ich zmagania i cierpienia. To czas melancholii, wdzierania się szarości w intymną sferę przeżyć osobistych.

Nie ma nic ważniejszego w życiu niż miłość, nic bliższego ciału i duszy niż zachwycająca harmonia dwóch zapatrzonych w siebie osób. Tak jak wiele młodych dziewcząt, mając 20 lat czekałam na swojego Romea, potem już trzydziestoletnia, po smutnym rozwodzie znowu czekałam i nuciłam sobie tę stara piosenkę Kaliny Jędrusik, nie tracąc nadziei.

Obserwuję scenę polityczną w naszym kraju, bez nadmiernego zaangażowania, ale mimo to uderza mnie propagowany przez jedną z frakcji kult przeszłości, życie w romantycznym micie, niepojęte nurzanie się w cierpieniu i stracie, po niedawnej katastrofie.

Znalazłam w sieci cytat, który idealnie pasuje do tego, o czym chcę dzisiaj pisać, a mianowicie o szczerości - wobec innych, ale szczególnie wobec siebie. Cytat brzmi: „Jeśli chcesz być szczerym wobec przyjaciela, bądź najpierw szczery wobec samego siebie”(Anna Rokita).

„Jedyną twoją cechą niezmienną jest twoja zmienność”- usłyszałam kiedyś w kłótni od mojego ówczesnego partnera. To miała być zgryźliwa uwaga, ale zamiast wywołać złość - refleksję. Kobieta zmienną jest, ale czy to powód by jej nie wierzyć?