Agata Musiał

"Teraz tylko dotykam jedzenia. Obracam w rękach. Jabłko, ugotowanego ziemniaka. Powtarzam na głos. Ile kalorii i że trzeba. Odłożyć. Że nie czuję takiego głodu, żeby jeść (...)"

No i stało się. Jestem chora. Z dachów kapie, buty zapadają się po kostki w rozmiękły wodo-śnieg, ludzie kichają sobie w twarze, nic dziwnego, że dopadło i mnie. Leżę w ciepłych dresach pod kocem, z kubkiem naparu z owoców czarnego bzu i czuję się fatalnie.

„TRANSseksMISJA” Tatiany Szkapienko to błyskotliwa i cyniczna historia pewnego ośrodka chirurgii plastycznej, umiejscowionego „w czarnej dziurze Europy” – Kaliningradzie.

Przyszło mi się zmierzyć z książką prahistoryczną, napisaną przez Catrin Collie, pt. „Ostatnie lato”. Catrin jest Walijką, ale przez długi okres czasu tułała się po innych krajach europejskich.

„Powiedz wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony (...)

W moje ręce wpadła prawdziwa książkowa „cegła” – czerwona okładka i ponad sześćset stron powieści. Trzy dni później odkładałam ją na półkę, przeczytaną do ostatniej strony.

Wzięłam tę książkę z ironicznym uśmiechem na ustach. Ja – i romansidło? Chyba jakiś żart. Dwa dni patrzyłam na nią nieufnie, aż wzięłam do ręki i … odpłynęłam.